Wie zei dat je ze moest doden?
Ze zijn Indiase soldaten.
Doe niets zonder mijn bevel.
Jij. Wat is dit?
Naam? Ik heet Sodhi. Surinder Sodhi.
Ben je Indiaas? Gandhi-san?
Ja, Indiër. Niet Ganji-san. Nee.
Voor Japan is het Tojo. Voor India Gandhi. Ken je Mr Gandhi?
Wat is Ganji-san?
Ken je Mr Gandhi?
Nee, niet Ganji-san.
Jawel. Ganji-san.
Hé.
Vertaal voor me en vraag of ze Mr Gandhi kennen.
Ganji-san betekent Gandhi.
Gandhi vecht tegen de Britten. De Japanners zien hem als een bondgenoot.
Maar ze noemen jullie de schoothondjes van de Britten.
Ganji-san.
- Ganji-san. - Ganji-san.
We zijn allemaal Ganji-san.
Ik heb Gandhi zelfs ontmoet.
Zeg dat tegen hem.
Ik heb Gandhi, Ganji-san ontmoet.
Heel vaak. Persoonlijk. Hallo, Ganji-san.
Heb jij Ganji-san ontmoet?
Ik heb hem één keer gezien.
Dat is hetzelfde.
Hoe kunnen de Japanners dat weten?
Weinig mensen weten welke rol India speelde in de Tweede Wereldoorlog.
India was toen geen vrij land.
Indiërs gingen bij het Britse leger
en vochten tegen Duitsland en Japan.
Het grootste vrijwilligersleger in die tijd.
Zestigduizend Indiase soldaten waren gelegerd in Singapore.
En in een plotselinge wending,
toen de Japanners de overwinning op Singapore opeisten in 1942,
noemde de Britse premier Winston Churchill
het de ergste nederlaag in de geschiedenis van het Britse leger.
Samen met zo'n 30.000 Britse en Australische soldaten
werden er ook 60.000 Indiase soldaten gevangengenomen.
16 FEBRUARI 1942
Klootzakken.
We hadden dood kunnen zijn.
Ganji-san heeft ons gered.
Nu wil ik Gandhi zeker ontmoeten.
Ik zal voor hem knielen.
Ik zeg: 'Gandhi, je kent me niet, maar je hebt mijn leven gered.'
Een zwaardzwaaiende Japanner heeft je veranderd in een volgeling van Gandhi.
Luister. Morgen worden alle Indiase soldaten naar Singapore gebracht.
Maya.
De camera is groter dan dat meisje.
Klootzak.
Maya.
Wat doe je hier?
Ja. Dat dacht ik ook.
Winny, deze.
Papa, weet je waar ze die Indiase soldaten heen brengen?
Naar Japanse gevangenenkampen.
Dus gaat niemand terug naar India?
Dat denk ik niet.
- Dat is oom Liu. - Maya, ga er niet heen.
Waarom niet?
Ga niet.
Nee. Iemand, alsjeblieft. Nee, papa.
Wat gebeurt er buiten?
Ga niet naar buiten.
Het is een gevaarlijke situatie. Ze sloegen Liu.
Arme man.
We moeten voorzichtig zijn.
We weten niet hoe de Japanners ons Indiërs gaan behandelen.
Ga niet naar buiten, Maya.
Je houdt toch van fotografie? Leid onze studio dan.
Waarom moet je dit doen?
Mama, alsjeblieft. Ik kan niet wegkijken, zoals jij.
Leer dat dan.
Behandel haar niet zo.
Ze is pas 19.
Mijn hart slaat over elke keer dat ze naar buiten gaat.
FARRER PARK, SINGAPORE - 17 FEBRUARI 1942
Rotzakken. Ze hebben het hele leger hier laten komen.
Er zijn hier minstens 50.000 man.
Maar waarom?
Alle Indiase officieren en soldaten
staan nu onder het commando van de Japanners.
Zijn we een kudde vee die je overhandigt aan wie je wilt?
Dit kan echt niet. Denk je dat we gek zijn?
Beschouw jezelf niet als gevangenen, maar als vrienden.
Japan wil dat India vrij is
en werkt aan de formatie van een leger dat India zal bevrijden.
Sodhi, wat bedoelen ze?
Ze zeggen dat de Japanners willen dat India vrij is.
- Wat? - Wat?
Wat?
Ik ben commandant Mohan Singh.
De bevelhebber van het Indiase Nationale Leger.
Dat hebben jullie goed gehoord.
Het Indiase Nationale Leger.
Dit leger zal vechten voor de vrijheid van India.
Generaties lang hebben Indiase soldaten gevochten en hun bloed vergoten
voor de Britse overheid.
Nu zullen de Indiase soldaten niet langer vechten voor Engeland.
We vechten alleen voor India.
We sterven alleen voor India en haar vrijheid.
We zullen vechten.
Wat klets je nou?
Zijn jullie gek geworden? De Japanners willen ons gebruiken.
Het zijn de Britten die ons gebruiken.
Nu gaan we voor onszelf vechten.
En op wie ga je schieten?
Op je Indiase broeders in het Britse leger?
Zijn jullie klaar om je leven op te offeren?
We zijn klaar.
Genoeg.
Jouw familie is al generaties een Brits schoothondje
en dat zul je blijven.
Dan ben jij een Japans schoothondje.
Genoeg. Kop dicht.
Niet onderling ruziemaken.
Hebben we nu een andere keus?
Als we weigeren bij het Indiase Nationale Leger te gaan,
sturen de Japanners ons naar een gevangenenkamp.
Als we daar terechtkomen, komen we er niet levend uit.
Sodhi, jij moet ons nu leiden.
Ik weet niet wat ik moet doen. Wat is het juiste?
- Zijn jullie klaar? - We zijn klaar.
Zijn jullie klaar?
Zijn jullie klaar om je leven te geven voor het land?
Zijn jullie klaar?
Niemand kon die nacht slapen.
Hoe konden we slapen?
Er was onrust in ons hart en ons hoofd.
Wat is juist? Wat is fout?
Wat is trouw?
Wat is verraad?
In wiens oorlog vochten we?
Sommige mensen besloten snel en gingen
de volgende dag bij het Indiase Nationale leger.
En jij?
Nee.
Hoe kun je je opvoeding
en jarenlange training in één nacht vergeten?
Ik hoorde vanmorgen dat er 35.000 hebben getekend.
Hoe konden we op het uniform schieten dat we met trots hadden gedragen?
De laatste drie generaties...
De laatste drie generaties mannen in mijn familie dienden het Britse leger.
Mijn opa, mijn vader en ik.
Ik moet ook rekening houden met mijn opa.
Hoe kan ik hem onder ogen komen als ik de verkeerde keuze maak?
Dit hoor ik al sinds mijn jeugd.
'Moge de bescherming van het Britse Rijk altijd bij ons zijn.'
Maar ze gebruiken ons om zichzelf te beschermen.
Ze gaven ons aan de Japanners om zichzelf te redden.
Hun vijand is onze vijand.
Wie is onze vriend?
Ik wil je niet de les lezen.
Je bent een geleerd man en begrijpt politiek.
Ik luister naar mijn hart.
En het hart weet wie onze vijand is
en voor wie we ons moeten opofferen.
Een soldaat is nooit bang om te sterven, Tokas.
Maar de reden tot opoffering moet duidelijk zijn.
En wat is nu onze reden?
Misschien in leven blijven.
Verrader. Klootzakken.
Klootzak.
Waarom noem je ons verrader?
Zie je niet dat we niet met de Japanners zijn?
Denken jullie dat de Jappen jullie helpen?
Idioten. Jullie zijn hun koelies.
Behandelden jullie ons als vrienden?
Jullie verraden degenen die jullie voedsel gaven. Schoften.
Majoor.
Ik ging nooit naar Engeland om jouw land uit te buiten.
Maar ik weet dat jullie dat 200 jaar met India hebben gedaan.
Het is tijd dat je naar huis gaat en het mijne verlaat.
Kolonel, dit zul je mooi vinden.
Ik vond deze foto gisteravond op internet.
Die moet je eerder gezien hebben.
Ben jij dit niet?
DUIZENDEN SOLDATEN ZIJN KRIJGSGEVANGENEN
Vertel me hier iets over.
Herinner je je dit moment?
Deze foto is gemaakt door dezelfde fotograaf.
Maya Srinivasan.
Kende je haar?
2 MAART 1942
Het was onze eerste vrije dag van het INL.
Na lange tijd mochten we vrij rondlopen.
Hé. Dat is zij.
Wie?
Dat meisje met de grote camera.
- Echt? - Ja.
- Kom. - Ben je gek geworden?
- We vragen om onze foto. - Ben je gek?
Kom op, man.
Hallo.
Willen jullie een foto?
Ja.
Nee. We willen geen foto laten maken.
We wilden een kopie. Je hebt al een foto van ons gemaakt.
Vorige maand. Toen ons leger hierheen werd gebracht.
Na de capitulatie.
Weet je het weer?
Ja. Ik herinner me dat,
maar er waren die dag duizenden soldaten.
En ik heb veel foto's gemaakt.
Dus om die van jullie te vinden...
Sorry.
Geen probleem. Bedankt. Kom.
We gaan.
Ze herkende je niet eens.
Luister. Is het deze?
Ja, dat is hem.
Je groet deed me eraan denken.
Ik herinnerde me jullie gezichten niet meer.
Je was die dag bedekt met stof.
En vandaag glim je.
Dank je.
Hoeveel krijg je van ons?
Niets.
- Alsjeblieft. Ik dring aan. - Nee.
Jullie doen zo veel voor ons. Mogen wij dit doen?
Ons?
Jullie gaan vechten voor de vrijheid van India.
Het is een geschenk.
- Oké. - Wacht even.
Vechten voor vrijheid?
Ze doet alsof jij Ganji-san bent.
Nee, Arshad.
Ze maakte een belangrijk punt.
Je kunt iets kleins maar verstandigs zeggen. Sta daar niet zo.
Ben je Indiaas?
- Ja. - Ze is Chinees.
Hindi spreken en gezichten vergeten zijn haar hobby's.
Ik bedoelde uit welk deel van India je komt.
Ik ben opgegroeid in Singapore.
Echt?
Ik heb India nooit gezien.
Maar net als jij ben ik Indiaas in hart en nieren.
Maya.
Commandant Sodhi.
Arshad.
Commandant Sodhi en Arshad, kunnen jullie iets voor me doen?
Natuurlijk. Zeg het maar.
Ik wil foto's maken van jullie kamp.
Geen probleem. Morgen is er een parade.
Kom ook.
Wij nodigen je uit.
- Ja. - Bedankt.
Haal haar morgen om 9.00 uur op.
Natuurlijk.
Dag, denk ik.
- Dag. - Dag.
Bedankt.
3 MAART 1942
Dag.
Goedemorgen.
Ben ik je naam vergeten of heb je die niet gezegd?
Die heb ik wel gezegd. Commandant Sodhi.
Commandant is vast niet je voornaam.
Surinder. Surinder Sodhi.
Mr Surinder, kun je me over drie uur weer thuis brengen?
Anders maakt mijn moeder thuis een krijgsgevangene van me.
Waarom?
Ze denkt dat het Japanse leger naar Singapore kwam om mij te zoeken.
Ze bombarderen me zodra ze me zien.
Of schieten me dood omdat ik
als vrouw de mannenwereld binnenkom.
O, jee. Dan zou je helemaal de deur niet uit moeten gaan.
Bedankt.
Kijk niet omhoog.
Misschien heeft je moeder gelijk.
Je moet niet naar buiten gaan. Het is niet veilig.
Fotografen moeten risico's nemen.
Ik zou mijn leven riskeren voor een goede foto.
Parade, attentie.
Het Japanse keizerlijke leger geeft 50 koeien
aan het Indiase Nationale leger.
Wat is dit, majoor?
Sodhi-san, het Japanse keizerlijke leger geeft India 50 koeien.
Melk voor de patiënten.
Dat begrijp ik.
Maar dat zijn geen koeien.
Dat zijn stieren.
Wat is het verschil?
Dat het mannelijke koeien zijn en die geven geen melk.
Zelfs geen klein beetje?
Nee, majoor, geen druppel.
Het klinkt nu vreemd, maar in die tijd
bevatte het Japanse dieet geen melk of wrongel.
En ze hadden te maken met ons Indiërs
die niet zonder melk en wrongel konden.
Er is nog een foto.
En deze?
Was je daar toen deze foto werd gemaakt?
Eerlijk gezegd...
Ik gaf mijn hart en ziel aan het INL
nadat ik Netaji's speech had gehoord.
Deze foto is gemaakt op de dag van die speech.
Een paar maanden na de formatie van het INL
werd Mohan Singh uit zijn positie gezet
omdat hij niet kon opschieten met de Japanners.
Zonder leider begon het INL in te storten.
En op een dag arriveerde Netaji.
We zullen onderweg honger, dorst en de dood tegenkomen.
Die dag besefte ik voor het eerst dat ik mijn eigen lot kon bepalen.
We weten niet hoeveel van ons levend zullen terugkeren.
Dat ik een revolutie kon starten.
Het gaat erom dat we uiteindelijk ons doel bereiken.
Dat ik de geschiedenis kon herschrijven.
India moet vrij zijn.
Net als hij.
Op naar Delhi.
- Op naar Delhi. - Op naar Delhi.
Onze taak eindigt pas als onze overlevenden
een overwinningsparade houden op het kerkhof van het Britse Rijk,
het Rode Fort van het oude Delhi.
Het moment is aangebroken dat elke patriottische Indiër
naar het slagveld gaat.
Alleen wanneer het bloed van de vrijheidslievende Indiërs zal vloeien,
krijgt India haar vrijheid.
Lang leve de revolutie.
Lang leve het Indiase Nationale Leger.
Ik sta hier als woordvoerder van de provinciale overheid
en vraag jullie geld, juwelen
of wat jullie kunnen missen, te geven voor de vrijheid.
Op naar Delhi.
Jullie zijn jeugdvrienden.
Ja.
Nu moeten jullie gaan trouwen.
Ze mag je heel graag.
Ja, tante, we zijn goede vrienden,
maar we hebben nooit over trouwen gepraat.
Maya is een vrijgevochten vrouw. Ik wil haar niet beteugelen.
Praat dan met haar, Shridhar.
Waar wacht je nog op?
Tot deze oorlog voorbij is.
Waar was je, Maya?
Je wist dat Shridhar kwam eten.
Ik was bij Kalyani thuis.
Het INL had een grote mars georganiseerd, dus de wegen waren afgesloten.
Kom nu eten.
Ik voel me niet goed.
Wat is er? Kan ik helpen?
Nee. Niets.
Ik ben gewoon doodmoe.
Ik ga vroeg naar bed.
- Zeker weten? - Ja.
Welterusten.
Maya moet nu niet alleen naar buiten gaan.
Het is niet veilig.
Je maakt je te druk. Ze kan voor zichzelf zorgen.
Wat is er?
Als ik naar het INL vraag, begin jij over Maya.
Voor mij is dat hetzelfde verhaal.
Waar ben je met je hoofd?
Arshad, weet je nog
wat er stond bij de ingang
van de militaire academie in Dehradun?
'De veiligheid, de eer en het welzijn
'van je land komen altijd op de eerste plaats.'
'Veiligheid, eer en welzijn van jouw land.'
Die zin lazen we elke dag.
Elke dag weer.
Maar vandaag, na al die jaren,
besef ik dat jouw land, ons land,
India is, niet Engeland.
Waren we blind, Arshad?
Of alleen dom?